"In the beggining was the Word..."

افتخار

2011-08-25T11:33:00.000-04:00

هوا مدتی است خوب شده؛ خنک و آفتابی. صبح ها که از خانه بیرون می آیم تا به دانشگاه بیایم، آنقدر این هوا در من اثر خوب می گذارد که کلی شاد می شوم. ولی وقتی وارد آزمایشگاه می شوم چشمم می افتد به این آقای قهوه ای. من از این آقای قهوه ای بدم می آید. یعنی حتی ذره ای در وجود آقای قهوه ای نیست که من با آن مشکل نداشته باشم. آقای قهوه ای همیشه سرما دارد. همیشه فین فین می کند و آب دهانش را پشت سر من، داخل سطل آشغال تف می کند و این کار با چنان صدای بلندی انجام می شود که من می توانم تمام عناصر تشکیل دهنده آنرا تشخیص دهم. آقای قهوه ای شلوار جین می پوشد، و همیشه پاچه آنرا آنقدر بالا می دهد که دو سوم ساق پای قهوه ای اش معلوم است. آقای قهوه ای آدم بسیار پاچه خواری هم هست. آنقدر دنبال این استاد ما راه می افتد و "سِر" می گوید به او که من یاد فیلم های هندی عهد بوق می افتم که آنها نوکر بودند و انگلیسی ها ارباب. آقای قهوه ای وسط های روز که وارد آزمایشگاه می شود زیر لب آواز می خواند و وقتی سر جایش می نشیند هم دست از این کار نمی کشد. آقای قهوه ای روزهای اول فکر می کرد من برادر او هستم و به من می گفت برادر ایمان، و باعث شد که من با او برخورد بسیار شدیدی کنم که سریع فامیل نشود. آقای قهوه ای بعضی وقت ها که پای تلفن حرف می زند، آنرا روی بلندگو می گذارد و من مجبورم دو صدای نخراشیده را در یک آن تحمل کنم. آقای قهوه ای قبلاً خیلی بوی بدی هم می داد، اما جدیداً بهتر شده. او یک اسپری دئودرانت در کیفش نگه می دارد و اگر قرار است به ملاقات کسی برود، نصف آنرا روی خودش خالی می کند که باعث تنگی نفس من می شود.

الان هم که دارم این را می نویسم، صدای موسیقی را در گوشم تا آخر زیاد کرده ام، اما همچنان صدای فین فین آقای قهوه ای می آید. ای کاش این پی اچ دی لعنتی تا هوا خیلی سرد نشده تمام شود تا من هم حالی از هوای خوب ببرم و هم از شر آقای قهوه ای خلاص شوم.

دراماتیک الکی

2011-08-19T13:02:00.000-04:00

ما همان شب مردیم. ما در همان دم که اولین بوسه را در بیداد باران بر تن پنجره از لبان هم ربودیم، مردیم. تو به جرم خیانت مردی، و من هم که ماهی چند می شد که همه چیز را باخته بودم، از دست و پای باطل زدن بر داری که به دست خود ساختم، باز ایستادم. دیگر نه نگاه زماندار تو بر عکسی نو خبطی بود قابل مجازات، و نه تمنای بی قرار من برای پی بردن به کنهی ناشناخته مسئله ای بود در خور تلاش. با این همه تو را چه باک که در آنچه خودت پروردی غوطه می خوردی. ولی من بی خبر گرفتار گردابی شدم که پریشانی تو هر لحظه بی باک ترش می کرد در بلعیدن تن نهیفی جدید؛ چه تو دوستش بداری چه نه.

تقلای یک رویا در جاده ای آسفالته

2011-07-03T13:40:00.001-04:00

من کجای همه این حوادث بودم؟ من روزها بود که آفتاب را کتمان می کردم تا مگر بارقه ای در دل غاری ناآشنا ببینم. من گم شده بودم تا مگر فرار رویاهایم را بتوانم قدری عقب بیاندازم. من از همان روزی که آن سیگار روشن شد سوختم تا همین الان. و الان هم می سوزم بدون آنکه پایانش مشخص باشد. همه اش برای دو خط شعری بود که می خواستم بنویسم، ترانه ای که می خواستم در دلم نمیرد. من می خواستم روزهایم را آفتابی کنم، اما بی اختیار باز هم ابری شدم.

من کتاب هایم را می خواهم. دوستانم را می خواهم. من جاده های مالرویی را می خواهم که ساعت ها تقلای مرا می طلبند.

من بازیگر این صحنه نبودم. من اصلاً بازی بلد نبودم. من می خواستم زندگی کنم. من می خواستم زندگی کنم.

-بیست ام مِی دوهزار و یازده

هجومی در یک لحظه منبسط

2011-05-20T12:28:00.000-04:00

می خواهم فریاد بزنم از ته جانم نامت را

تا بدانند همه که ما چقدر از هم دور افتاده ایم.

- آقا، یک بسته سیگار لطفاً!

2011-04-13T23:31:00.000-04:00

- آقا، یک بسته سیگار لطفاً!

و پنج دقیقه بعد روی بالکن ایستاده ام و پکی محکم به سیگار می زنم، دودش را در دلم حبس می کنم، و لحظه ای بعد با تمام توان بیرونش می دهم تا نور چراغ بالای ساختمان فرارشان را به همراه تمام دلمشغولی هایم به جایی که نمی دانم که کجاست دنبال کند.

یاد وقت دیگری می افتم که هفته ای بود و یا شاید هم دو هفته ای که هر شب بر روی همین بالکن می نشستم و سیگاری دود می کردم و به همراه مقداری مشروب تذهیبش می دادم. اصلاً یادم نمی آید کِی بود. آیا هوا سرد بود و من هر پک در میان سیگار را این دست به آن دست می کردم و انگشتان یخ زده را به جیب فرو می بردم یا نه؟ پارسال بود یا سال قبل آن؟ اصلاً یادم نمی آید که دردم چه بود که حتی شبی بدون این دو سپری نمی شد. یادم نمی آید که آیا همان وقتی بود که یکبار ساعت سه صبح بعد از چهار ساعت تلاش باطل برای خوابیدن، زنگ زدم به ایران و آنقدر گریه می کردم که برادر بیچاره من حتی کلمه ای از حرف هایم را نمی فهمید. شاید این یکی بر می گردد به بسته ای دیگر و بطری ای دیگر.

خیره مانده به ستاره ای خیلی دور، فکر می کنم آیا وقتی می رسد که نه این بالکن را به یاد آورم، نه این بسته سیگار را، نه این خطوط را، و نه این دلمشغولی های لعنتی را؟ دارم فکر می کنم این بسته چقدر می خواهد دوام بیاورد. آیا با تمام شدنش صبر من هم تمام می شود و قصه نو شدن سال در کافه ای زیر زمینی برای همیشه زیر زمین خواهد ماند؟ هر چه باشد این بسته هم تمام خواهد شد. این بسته محتوم به تمام شدن است.

2011-03-24T00:13:00.001-04:00

آوازی در دلش بود، بند در بند بسته که خوانده نشود:

"آی سپیده پنهان!
تمام روزها را برای تو ابری خواهم کرد.
تو تنها آفتابم شو!"

او نشسته بر سرو سکوت اما، فرار بادها را از میان موهایش تماشا می کرد.

به یاد لیلا مظاهری

2011-03-14T10:31:00.002-04:00

یادت بر سبکی هوای نیمه شب اسفند ماه به سر آمده سوار بود. از لای در بالکن خزید و مرا تا توچال، تیغه های دارآباد و از آنجا تا الوند برد. از الوند که ترا شبی با خودش برد. شبی در اسفند ماه به سر آمده. اسفندی که تو بودی و تن یخ کرده تو و دره ای سرد.

یادت همیشه گرامیست.

2011-03-04T19:54:00.002-05:00

- کجایی؟

- خونه. تو کجایی؟

- تو دفتر کارم. دارم ادای آدم های احمق خرخون سخت کوش رو در میارم.

2011-02-07T23:32:00.000-05:00

دو روزِ تمام بود که هر یک قدم در میان یاد غصه هایی می افتاد که می خواست شبی با لگدی بر سر صندلی اش خالی کند.

یک لحظه از زندگی - هفت

2010-12-13T12:13:00.002-05:00

آن لحظه ای که گردن به تنهایی می دهی که ترا با همه وزنش در چنگ بفشارد تا درد سهمگین نشنیده شدنت در تمام استخوان هایت بپیچد و خردشان کند.

یک لحظه از زندگی - شش

2010-12-04T08:00:00.002-05:00

جمعه شب هایی که به خانه می آیی و صندوق پستی ات را به امید حتی چند برگ رنگی تبلیغاتی باز می کنی، ولی هیچ نمی یابی.

پ.ن: "یک لحظه از زندگی" دنباله داری است از سه سال پیش.

روایتی بسیار کوتاه از سفری دور که فرجامی متفاوت داشت

2010-11-29T23:46:00.004-05:00

دروغی بیش نیست اگر بگویی که آن شب هایی را که تا سپیده دم بیدار می ماندم تا تمام "ب" ها را از آب های جهان بردارم تا تو در در فرانکفورت* آسوده بخوابی فراموش کرده ای.

دروغ است اگر بگویم که دیگر در بادهای غربی شهریور رد عبورشان از موهای سیاهت را نمی یابم.

* کتاب "داستان خرس های پاندا به روایت یک ساکسیفونیست که دوست دختری در فرانکفورت دارد."

او دارد می میرد - دو

2010-11-17T00:26:00.000-05:00

به او گفته بود که دست هایش دیگر می لرزند و پیری آشکارا وجودش را فرا گرفته است. خودش وقتی بعد از مدتها تلفنی با او صحبت کرده بود، اولین بار بود که می شنید از درد و غصه هایش می گوید. اما وقتی به دیدارش رفت، استیلای رخوت پیری را بر او عریان تر دید. سرش لحظه ای از لرزش نمی ایستاد. وقتی گوشه ای نشسته بود و در هیاهوی جمع سعی می کرد کتابش را بخواند، نتوانست وزن نگاه مستدام او را روی خودش حس نکند. گویا این آخرین باری بود که می بیندش. می خواست چشم هایش را سیر کند قبل از آنکه برای همیشه آنها را ببندد.

او دارد می میرد - یک

2010-11-13T20:58:00.000-05:00

بیست و هشت سال پیش می خواست دنیا را فتح کند. می خواست جا پای فوسکا* بگذارد که بعد از دفاع جانانه از کارمونا تصمیم داشت تمام دنیا را فتح کند و برای همین عمری جاودانه را به چنگ آورد. فوسکا و آرزوهایش برای او بخشی از تمام آنچه بود که او می خواست انجام دهد. اما او دیگر هیچ امیدی به زندگی که مرده گی اش می خواند ندارد و صبح ها انگیزه ای برای بیرون آمدن از تخت در خود نمی بیند. او امروز در سن چهل و هشت سالگی اینحا نشسته با غده تیروئیدی که وظیفه اش را درست انجام نمی دهد و رگ هایی که گاه و بیگاه برای خودشان تنگ و گشاد می شوند و کار دستش می دهند. تنها عشق او این سیگارهایی است که بی درنگ یکی را از پس دیگری آتش می زند.

*فوسکا قهرمان کتاب "همه می میرند" نوشته سیمون دوبووار است.

ماجرای ویروس، ایرانی، و فرودگاه

2010-09-14T20:21:00.003-04:00

این فیلم ماتریکس یک را قبلاً به دلایل متعددی دوست داشتم. به خاطر همه حرف های فلسفی مرفیس و اراکل که خیلی وقتها هم ربطشان را نمی فهمیدم. اما این روزها تنها یک قسمت از آن فیلم را در سرم مدام مرور می کنم و بیشتر و بیشتر دوستش می دارم. آنجایی که مامور اسمیث با مرفیس تنها نشسته اند و دارد برایش حرف می زند. مامور اسمیث می گوید:

I'd like to share a revelation that I've had during my time here. It came to me when I tried to classify your species and I realized that you're not actually mammals. Every mammal on this planet instinctively develops a natural equilibrium with the surrounding environment but you humans do not. You move to an area and you multiply and multiply until every natural resource is consumed and the only way you can survive is to spread to another area. There is another organism on this planet that follows the same pattern. Do you know what it is? A virus. Human beings are a disease, a cancer of this planet. You're a plague and we are the cure.

اگر مامور اسمیث در طبقه بندی زیست شناسی اشتباه کرده اما در طبقه بندی رفتاری بی شک درست بوده. اگر خواستید در زندگیتان حداقل برای یک ساعت کاری درست و حسابی انجام دهید، بنشینید و این ویدئو را ببنید.

اما دلیل تمام این حرفها. حدود یک ساعت است که به فرودگاه پیرسون تورنتو رسیده ام. بعد از اینکه سه بار کارت پروازم چک شد و تمام وسایلم از دستگاه اسکن گذشت، یک ماموری آمد کنارم و گفت وقتی وسایلت را جمع کردی بیا آن گوشه. آنجا دوباره کارت پروازم را چک کرد و اسمم را در یک لیست که کمتر از ده نفر در آن بودند نوشت. بعد به من گفت که دستهایم را بگذارم داخل جیبم و در بیاورم. بعد دیدم که چیزی را مالید به کف دستانم و گذاشت داخل دستگاهی. روی دستگاه هم از همان علامت های زرد رنگ بود که الان در کشور عزیزمان خیلی برای داشتنش دارند بها می پردازند. همه اینها تقصیر رنگ پاسپورتم است. در آن لحظه تمام چیزهایی که در اخبار می شنوی و در وبسایت ها می خوانی توی مغزت می گردد و روی سرت خراب می شود. دهانت را حتی برای یک لحظه نمی توانی به اعتراض باز کنی. چون هر چیزی تو را مظنون تر از آنچه رنگ پاسپورتت برایت به ارمغان آورده نشان می دهد. همه را باید در دلت خفه کنی. شاید تنها راه خلاص از آن پیدا کردن اولین مستراح است و خالی کردن آن از مجرای دیگر.

مامور اسمیث راست می گفت. ما بیماری هستیم. خود ویروس هستیم. اما از آن روز به بعد شاید این ویروس ها دارند تلاش می کنند که به تعادلی دست پیدا کنند. اما بعضی از زیردسته های این ویروس خطرناک هنوز درک نکرده اند که برای تکامل بیشتر چه کار کنند. نمی دانم کدام زودتر سر خواهد رسید: تکامل این زیر دسته یا عوض شدن رنگ پاسپورت من.

2010-09-12T12:22:00.000-04:00

- ... ببین! اینی که گفتی منطقی نیست. جور در نمیاد. مگه می شه؟

- چرا نمی شه؟ هیچ می دونستی که وقتی هوا ابری می شه شاید بارون بیاد؟ این گیاه من داره قد می کشه. تند و تند آب می کشه. آخه وقتی که نگاه می کنی و می بینی که جد و آبادت هم کار خاصی نکردن، به فکرت می رسه که حتماً همینه دیگه. کی گفته که باید دنیا رو تغییر داد؟ مگه همینجوری چشه؟ فقط بیایم یه کم درد و غم رو کم کنیم بسه. چی می خوایم مگه؟ من بستنی دوست ندارم. از نوشابه هم دیگه خوشم نمی آد. خوب آره. تو راست می گی. منطقی نیست. اما منطق چه کمکی کرده؟ همون منطقی که می گی به این روزمون انداخته دیگه. راستش رو بخوای من فکر می کنم که ما اصلاً نباید از تواناییهامون استفاده کنیم. این همه موجود دیگه هست تو این دنیا. فکر می کنی اونا چه گلی به سر این دنیا زدن. اومدن و بازی کردن و خوردن و گشنی کردن و آخرش هم مردن. ما هم مثل همونا. حالا شعور داریم که داشته باشیم. حداکثر استفاده ای که می تونیم و باید بکنیم اینه که سر هم دیگه بلا نیاریم. خوب که چی؟ من دلم اون دوربین رو می خواد که عکس های ماکروی خوبی می شه باهاش گرفت. هر چی نزدیک تر باشی، بزرگ تر می بینی. بهتره. جالب تره. حواست بیشتر جمع هست. آخه واسه چی باید سوار شاتل بشی که از بالا دنیا رو نگاه کنی؟ ها؟ نه، جدی! خوب، موجودات دیگه ای هم تو این عالم بی پایان زندگی می کنند. من بهت می گم هست. واسه چی آخه باید بریم پیش اونا؟ بابا! به چی قسمِت بدم؟ دیر می شه. بعد آخرش پشیمون می شی که ای کاش چوپون شده بودم. نمی دونم همینجوری چشه؟ حالا تو بگو منطقی نیست. می خوام نباشه اصلاً. منطق و فلسفه و همه اینها باعث شده بیشتر شبیه حیوونها فکر کنم. من نمی خوام دنیا رو عوض کنم. چون هر کی این کار رو کرده بیشتر بهش گند زده. تلویزیون نگاه نمی کنم. تو رو هم نگاه نمی کنم. چرا نگات نمی کنم؟ آخه تو یه آدم بی ظرفیت هستی که فکر می کنی بهت نظر دارم. همین که نگام می افته روت، خودت و چشمهات رو قایم می کنی. که چی؟ چیز میزاتو قایم می کنی. که چی؟ فکر می کنی من نمی تونم حدس بزنم وقتی می ری خرید چه چیزهای شخصی ای می خری؟ آخه قایم کردن داره؟ حالا صد رحمت به تو. مردم آدم ها رو قایم می کنن. اونم برای یکی دو سال. برای هفتصد سال. حالا ما یه بار یکی رو تو یه شب دوبار بلند کردیم شدیم آدم بده؟ که اونجور بپیچی جلومون؟

- ...

- نه. تو ببین. فقط دارم می گم هیچ لزومی نداره. هر جور که خواستی بچسبونشون کنار هم. آخر یک چیزی جور در می آد. چند بار مرورش کن. برو یه هفته بعد برگرد دوباره. دوره کن. ببین چقدر بهت می چسبه. همش عادته. خاطره هست. لحظه ای که هست که باهاش می سازی. حالا می خوای اونها رو طبق ردیف کنار هم بذاری یا نامرتبط. عادت می کنی بهش و دوستش خواهی داشت. چه می خواد کلمه های قصار باشه چه اراجیف. هیچ ربطی هم به کسی نداره. اگه هم اومدم بهت گفتم این خیلی بده، تحویلم نگیر. آخه من چه می دونم قصه تو چی هست؟ مگه تو قصه من رو می دونی؟ تو اصلاً می دونی که من دیشب چه خوابی دیدم؟ نمی دونی دیگه. برا همینه که من هم بهت گیر نمی دم. حتی بهت گیر نمی دم که به کسی گیر نده.

- باورم نمی شه ...

- قرار نشد تو حرف بزنی. اصلاً می دونی چیه؟ هوا که ابری می شه، دلم می خواد برو قدم بزنم. حوصله هیچ کس و هیچ چیزی رو هم ندارم. کلمه ها رو هم کامل نمی نویسم. ولی یه نکته ای؛ تا حالا دقت کردی کلمه های از رنگشون مستقل هستند؟

پ.ن. : روی یک تکه کاغذ پیداش کردم. فکر کنم تو مِی نوشتمش. قبلاً می خواستم پستش کنم، اما نمی دونم چرا نکردم. اما حالا می کنم. فقط یادم می آد که می خواستم تا می تونم پرت و پلا بنویسم. این اولین تلاش بود و تا حالا هم آخریشه.

2010-09-06T22:29:00.000-04:00

می ترسم که چین های صورتشان بیشتر شده باشد، موهایشان سفیدتر، پاها و دست هایشان کم توان تر. خیلی می ترسم.

باشد که من با زیر دستانم اینگونه نباشم.

2010-09-01T16:35:00.002-04:00

یک سوپروایزر عوضی بودن خودش را وقتی به طور کامل ثابت می کند که بعد از سه سال راهنمایی ندادن و رها کردن دانشجوی بدبخت به حال خودش، حالا که او توانسته یک اسکالرشیپ کمی چرب بگیرد، آر اِی او را نصف می کند تا مبادا پولی بیشتر گیرش بیاید تا شیرینی سه سال مستقل کار کردنش را بچشد.

ای ریدم توی سرت و تمام آن درجات علمی و غیر عملی ات.

برای روزهای جهنمی

2010-08-13T09:06:00.001-04:00

ادامه روزهای شیرین تا لحظاتی دیگر.
لطفا به گیرنده های خود دست نزنید.

2010-07-31T16:24:00.000-04:00

ایران دارد ذره ذره می میرد.

این بار محمد نوری.

2010-07-26T11:09:00.001-04:00

بیا دیگر! می خواهم ببرمت جایی که شانسون را با جاز می آمیزند تا تو برایم به کله طاسی که دید ما را از کنترباس کور کرده بخندی!

2010-07-20T23:58:00.002-04:00

این جیرجیرک روی این درخت مجاور نه کاری دارد به سیاست و نه چیزی از سهام می داند. گرمای تابستان است. خودش را موافق آن کوک کرده و می نوازد.

هندوانه شکلاتی شور

2010-07-06T00:22:00.003-04:00

-سلام آقا
-سلام، حالتون چطوره؟
-می شه شخصیتتون رو با من نصف کنید؟

2010-07-01T16:50:00.002-04:00

بی مهری ات جانی تازه گرفته. مبارک است. امروز بی مهرتر بودی.

2010-06-20T23:09:00.001-04:00

ما کولیانی بودیم لباس شهر نشینان پوشیده. نه قرابتی به شهر داشتیم نه دلی به ردای فاخر شهرنشینیمان بسته بودیم. ما آورده شده بودیم که راه خود را به بیرون از آن بیابیم. چه سخت بود روزها وشب هایی که بی قرار به دنبال هم می گشتیم. و آنگاه که پیدا کردیم همدیگر را چه بی قرار صبحگاهان، همان زمانی که هیچ شهر نشینی تا کنون درکش نکرده، از بسترهای به قول خودشان گرم بیرون می خزیدیم . ما کولیانی بیش نبودیم و این را خوب می دانستیم. آنان بودند که هنوزاز فخر شهرنشینیشان چون مجنونانی گرد خود می گردند .

بی شک "هجوم ناگهانی گریه در نیمه شب ها" بی دلیل نبود. هق هق کنان از خواب بیدار شدنمان از آن نبود که مرضی در تنمان رخنه کرده باشد. کولیان را بند بر پا، بر دل، بر زبان و نگاه مفهومی ندارد. ما راه خود را یافته بودیم آن زمان. این بار هم بی شک آزاد خواهیم شد.

2010-06-19T19:22:00.000-04:00

هجوم ناگهانی گریه در نیمه شب

2010-06-13T23:31:00.001-04:00

سرش را پایین آورد وقتی صدایی از پایین شکمش شنید. معلوم بود که صدا نازک تر از حالت عادی اش است:
آقا! آقا! کلوچه ندارید؟ من دلم کلوچه می خواهد.

2010-05-21T17:41:00.000-04:00

یکی بود، یکی نبود. یکی هم بود که هر وقت می خواست فکرش را عوض کند، به نقطه ای خاص می رفت و برای مدتی آنجا می ایستاد.

یک روز بود، یک روز نبود. یک روز هم بود که بعد از کلی روزهای کرخ کننده مغز، بی پناه در معرض زیبایی ای بی نظیر قرار گرفت.

یک شب بود، یک شب هم نبود. اما یک شب هم بود که ماه کامل شد، ولی هر چه سعی کرد ...

2010-05-09T20:59:00.003-04:00

ما را از خاک ساخته اند. بعد از مرگمان هم دوباره سبز خواهیم شد. پس بکُش جلاد که ما را ملالی نیست.

There is nothing poetic about it.

2010-05-07T00:15:00.000-04:00

I'm not kidding. It really hurts. I'm in a devastating need of an outdoor activity. Don't show me those stupid parks with bike trails. They are no good for what I'm suffering from.
Why am I trapped in this flat land?

A Typical Sunday Morning

2010-05-05T23:51:00.000-04:00

-Excuse me!
-Sir,
-This pancake tastes like fish.

2010-05-02T14:32:00.002-04:00

I don't want to become like you. Nor do I want to become like him.
I want to be myself, detested.

2010-05-02T01:53:00.000-04:00

نه مرا نای نوشتن است، نه نای اندیشیدن.

نیمکتی در هوایی آزاد برای خوابی بی تملق.

مرا مردن هوس است.

2010-04-28T14:18:00.001-04:00

من و تیلدا همه جا به هم می رسیدیم. روی پله ها، توی راهرو، و حتی یکبار در یک روز آفتابی که ساعت دو برای خوردن صبحانه به رستوران بغل خانه ام رفته بودم تا کمی در تنهای ام فکر کنم، روی میز بغلی نشسته بود، قهوه می خورد و کتاب می خواند.

پوست روشنی داشت و چشمانش هم روشن بود. تیلدا همیشه سر صحبت را با من باز می کرد. یکبار هم مرا با دوست دخترم دید و گفت که ما خیلی به هم می آییم. آگاهی او از این موضوع باعث نشد که جاهای دیگری که مرا می بیند سر صحبت را باز نکند. برایش کاری نداشت که مکالمه ای را شروع کند. کمی از احوال من می پرسید و بعد خودش شروع به حرف زدن می کرد. و آن موقع بود که من می دانستم چه می خواهد بگوید:

"من نود و یک ساله هستم. سالها پیش در زمان جنگ جهانی که دختر بچه ای یازده ساله بودم با پدر و مادرم به اینجا آمدیم. روزهای سختی بود. ..."

نمی دانم که چند سال بود که او نود و یک ساله بود. اما تیلدا انتهای تابستان سال گذشته را ندید. او یک روز در خانه اجاره ای اش در تنهایی خود در نود و یک سالگی خود ابدی شد.

2010-04-19T10:13:00.001-04:00

دخترک عاشقم شده بود. همه را کشت و دست و پا و سرشان را برید و کنار هم مرتب کرد. بعد آمد و کنارم دراز کشید و من برایش قصه گفتم تا بخوابد و خستگی از تن نحیفش به در کند. کارهای سخت او را زود خسته می کرد.

2010-04-12T16:45:00.000-04:00

- ته کفشت کثافت کبوتر چسبیده.

- آره، دیدم.

- کی اینجوری شد؟

- بر می گرده به آخرین باری که کبوترها ریدن.

پ.ن. اینجا مدت هاست که هیچ خوبی اتفاق نمی افتد.

سال نو لعنتی

2010-03-20T23:34:00.001-04:00

بلند شو. این طوری نمی شود. بلند شو برو یک بسته سیگار بخر. پشتمان را به هم می دهیم و تا صبح سیگار می کشیم و از درد و غصه هایمان می گوییم و دودشان می کنیم برود هوا. این سال نو خیلی تلخ نو شد. تو هم خوب می دانی. گرد مرگ پاشیده اند رویش. هر چیزی را می گفتی در آن می دیدم الا این "اعتدال" را.

تمام آرزویت این بود که حداقل این اجنبی ها کمی از این سنت های ما سر در آورند. از صبح هم بیچاره ها دانه به دانه به تو و من داشتند تبریک می گفتند. اما تو از آنها هم سردتر بودی. این ننه سرما در جان ما خانه کرده. بلند شو. سیگار را بخر. شاید آتشش کمی گرممان کند. تف به این زندگی که باز هم اتفاق افتاد.

سال نو

2010-03-20T13:32:00.001-04:00

اعتدال بهاری! درود!

2010-03-19T18:38:00.000-04:00

ماهی آبی هم حالش خیلی بهتر شده. این روزها مثل گاو می خورد.

"Hello Stranger"

2010-03-07T17:31:00.002-05:00

دیگر هرگز در هیچ خیابانی لحظه ای چشم از آدمها بر نمی دارم.
لذت یکبار دیدن تو درمیان آن همه صورت های غریبه.